De laatste loodjes…
Afgelopen periode heeft in het teken gestaan van afscheid nemen, van de laatste keer cappuccino drinken bij Indigo tot etentjes met vrienden.
Ook hebben we nog wat laatste echte Amerikaanse cultuur gesnoven. Zo zijn we nog een middag met Pam en Dave en de kinderen meegegaan naar een heuse Pumpkin Patch. Deze worden hier veel georganiseerd en er is van alles te doen voor de kinderen, nou ja… niet alleen maar voor de kinderen. Zo hebben ze bijvoorbeeld een aantal springkussens en er is er ook een voor volwassenen en grote kinderen. Dus daar moesten Pam en ik even gebruik van maken!! Verder waren er spookhuizen, skelterbanen, een mini dierentuintje, er was een treintje en je kon appels schieten met een kattepult. Hoe dan ook heel leuk opgezet en vooral voor kinderen een heus paradijs.
 |
 |
 |
||
 |
 |
 |
Ook zijn we met Halloween ’s avonds met hun gaan trick or treaten (dat is volgens mij wel heel slecht vertaald naar ‘t Nederlands, maar goed, jullie weten wat ik bedoel). De kinderen rende langs alle deuren en wij liepen gezellig kletsend mee. Hier in onze buurt wordt bijna niets gedaan met Halloween, je krijg misschien 3 kinderen aan je deur en that’s it. Maar in de buurt waar we met hun waren liep ‘t vol met kinderen. Ook de huizen waren leuk versierd en sommigen hadden echt zo ontzettend veel moeite gedaan, ongelofelijk!!
 |
 |
 |
Afgelopen zaterdag was weer een wedstrijd van de Huskers en zijn we de laatste keer naar het ‘warm spelen’ van de band gaan kijken en hebben we genoten van die enorme zee aan ‘rode’ mensen.
 |
 |
|
 |
 |
Afgelopen dagen zijn voorbij gevlogen. Gisteren zijn ze begonnen met inpakken, morgen wordt geladen en vrijdagochtend zitten we in het vliegtuig!! Vanaf gisteren slapen we ook in het hotel.
De heren doen op zich goed werk, zijn best aardig, maar ik zal blij zijn als dit weer voorbij is, ze de spullen in Canada hebben uitgeladen en ze vertrekken…..
Ons adres bij Contact heb ik ook maar al aangepast naar ons nieuwe adres, voor degenen die dit willen weten!
Grand Lake o’ the Cherokees
De site heeft even een weekje stil gelegen en dus heb ik wat bij te schrijven…… Ik zal beginnen met het eerste weekend van augustus.
Dat weekend zijn we naar Grand Lake o’ the Cherokees geweest, in Oklahoma. De baas van Pascal, John, heeft er een huis aan het meer. Dat is het huis waar we vorig jaar met Thanksgiving gebruik van mochten maken. Ze hadden ons samen met nog een andere collega plant manager en zijn vrouw (ook een heel leuk stel) uit Oklahoma uitgenodigd voor een weekend aan het meer. De baas van John, Chris, heeft ook een huis aan het meer en wij sliepen bij John en en de collega van Pascal sliep bij Chris. Donderdagavond zijn we naar Wichita gereden en hebben we bij John geslapen en ’s ochtends zijn we samen met John naar het meer gereden. En vrijdagmiddag waren we compleet en was iedereen er.
Het was echt een heerlijk weekend!! Beide families hebben een motorboot en we troffen elkaar telkens via het water, vond ik op zich wel grappig…. Het is overigens echt een enorm meer, zo’n 188 km2, dus ja dan loont zo’n boot wel, dan heb je er nog eens wat aan.
Het was vooral ook een erg warm weekend met temperaturen rond de 45 graden Celcius, veel te warm dus. Het enige alternatief, om een beetje koel te blijven, was om maar in het water te zijn. Alleen….. Ook het water was erg warm…. De gemiddelde watertemperatuur lag rond de 33 graden celcius, oftewel badwater…. En dus werd er met de boot rondgevaren om te zien waar het water kouder was (en dan hebben we het over een halve of een hele graad…..). Het was echt heel warm dus hoe koeler hoe beter. Vervolgens ging het anker uit, kwamen de floaters tevoorschijn en ging iedereen het water in. Natuurlijk niet zonder biertje of water! Oh, en niet te vergeten, na het ontbijt werd begonnen met een bloody mary of een koffie met baileys……tja je moet ergens mee beginnen, toch…..
’s Avonds hebben we gezellig samen gegeten. Het leuke was dat nadat iedereen bij het meer was alles via het water ging. Ook toen we bij Chris hadden ge-bbq-ed zijn we teruggevaren naar het huis van John.
Zondag zijn we nog even gaan ‘tuben’, achter de boot van John. John had er de grootste lol in om ons van links naar rechts over het water te slingeren. Overigens nog pittiger dan ik had verwacht, het was nog best moeilijk om vast te houden, maar we deden het niet slecht (vond ik zelf dan…). Ik zelf heb er nog een mooie blauwe plek aan overgehouden op m’n linker bovenarm, op een gegeven moment vlogen we zo hoog door de lucht en kwam Pascal met z’n kin op m’n arm terecht. We zijn nu twee weken verder en eindelijk begint ie weg te trekken. Ook zijn we zondagochtend nog even wat gaan crossen met de waterscooters van Chris. Pascal en ik kregen er een mee en de zoon van John met zijn vriendin kregen de andere. Ook wel heel gaaf hoor!!!
Er is een tijd geleden een tornado bij het meer geweest en die heeft nogal wat schade achtergelaten….
En zondagmiddag vertrok iedereen weer. In ons geval een lange weg terug. In verband met de overstroming van de rivier in Iowa was een deel van de autoweg afgezet en moesten we een heel stuk omrijden…. Het was in ieder geval een super gezellig weekend, allemaal leuke mensen een super locatie en warm meer, wat willen we nog meer, toch?
Michigan
Ons weekendje in Michigan was erg leuk en gezellig. We zijn een stel vrienden (Mark en Rhonda) gaan opzoeken die daar een jaar geleden heen verhuisd zijn. Mark was een collega van Pascal die vanuit Wichita werkte en ook veel in Beatrice kwam. Ze zijn destijds verhuisd omdat ze dichterbij familie wilden wonen en ze hadden ons uitgenodigd om een keer langs te komen. En dus zo gezegd, zo gedaan!
Onze vluchten afgelopen donderdag waren door het slechte weer in Chicago erg vertraagd. Uiteindelijk zijn we 6 uur en 40 minuten later aangekomen dan verwacht. Ik vind reizen leuk maar niet op die manier. We hadden uiteindelijk gewoon met de auto kunnen gaan, waren we even lang onderweg geweest en ‘t was veel goedkoper geweest…. Maar ja, dat weet je van te voren natuurlijk niet…..
We zijn gevlogen op Grand Rapids en moesten nog een uur rijden naar Schoolcraft waar zij wonen, dit was nog ongeveer een uur. Nadat we eindelijk bij hun huis waren zijn we even ergens een broodje gaan eten en daarna hebben we lekker bij hun achter op het dek zitten kletsen.
Vrijdagochtend zijn Mark, Pascal en ik gaan vissen op Lake Michigan, echt een enorm meer, het lijkt door de grootte alsof je midden op zee vaart, dat is wel apart. We hadden een kleine boot gecharterd en vooral de heren zouden vissen, ik zou gewoon meegaan voor de gezelligheid en om (al) die vissen op de foto te zetten. De boot was van een kennis van Mark, iemand die hij via de kerk kent en die af en toe een dagtrip maakt met mensen of organisaties. Het was geen al te grote boot (vraag me geen afmetingen want ik heb er echt geen idee van….), en met 4 personen op de boot was ‘t ook vol genoeg. Mike, de kapitein, regelde alles en wij hoefden maar te wachten totdat er een vis beet….. en dat wachten duurde lang…… Ik was nog erg moe van de nacht ervoor, het had flink geonweerd en ik had geen oog dicht gedaan, dus tussendoor heb ik me even een half uurtje op het dek voor gelegd en even een dutje gedaan. Toen ik wakker werd bleek dat Pascal zich niet helemaal lekker voelde, we hadden van te voren een pilletje genomen tegen ‘motion sickness’ (ik dacht kan nooit geen kwaad) maar dat hielp bij hem blijkbaar niet zo goed als bij mij. Pascal had er misschien 2 moeten nemen met dat lange lijf van hem… Uiteindelijk heeft hij zich ook maar op dat dek aan de voorkant gelegd en hier is hij maar blijven liggen totdat we weer aan wal konden….. tja dat was wel jammer… We hebben maar 1 vis gevangen….. 4 uur op het water en maar 1 vis…… Het was nog even de vraag waar dat aan gelegen had, het bananenbrood van Mark (bananen aan boord brachten volgens Mike ongeluk…) of het onweer van de nacht ervoor….Die ene vis is ’s avonds lekker op de BBQ gegaan en ik moet zeggen, die smaakte prima!
Zaterdag zijn we samen met Mark en Rhonda naar Holland gegaan, jawel Holland!! Er wonen van oudsher veel Nederlanders in die omgeving en het is leuk om overal Nederlandse namen tegen te komen (en dan ook te horen hoe zij het uitspreken!). Holland was wel een leuke plaats, veel kleine winkeltjes en veel barretjes en restaurantjes. En natuurlijk was er Nederlands snoep te krijgen. Ook was er een echte molen, hier zijn we niet meer helemaal naar toe gereden, je moest namelijk $ 7 per persoon betalen en dit ging ons allemaal te ver.
Zondagochtend zijn Pascal en ik samen met Mark naar de schietbaan gegaan. Mark jaagt al van jongs af aan met zijn familie en deze traditie wordt ook binnen zijn gezin voortgezet, ook zijn beide kinderen (14 & 16) gaan af en toe mee jagen. Pascal had Mark gevraagd of hij met ons wilde gaan schieten en dit was geen probleem. Hij heeft meerdere pistolen en geweren (netjes opgeborgen in een grote kluis) en voor deze gelegeheid nam hij een pistool en een of ander geweer mee om te schieten. Hij is begonnen met uitleg over veiligheid en hoe je ‘t geweer vast houd en daarna mochten we om de beurt schieten. En ik moet zeggen het was erg leuk en waren nog best goed ook, al zeg ik ‘t zelf!!
Nadat we van de schietbaan afkwamen zijn we nog even gaan lunchen met een groep vrienden van hun van de kerk. Ook dit was erg gezellig, het was een leuke groep! En na de lunch was ‘t weer tijd om alles te pakken. Onze vlucht vertrok weer om 20:30 uur en we wilden nog even naar Grand Rapids van te voren. We zijn naar het downtown gedeelte gereden maar dat was echt helemaal uitgestorven op wat daklozen na dan….. Nu hadden we verder niet veel informatie van de stad dus hebben we maar een winkelcentrum gezocht en zijn daar lekker gaan koffie drinken bij Barnes & Noble.
Vannacht waren we rond een uur of 1 weer thuis…. en vanochtend ging voor Pascal om 07:00 uur weer de wekker…..
Met ons bezoekje aan Michigan zijn we nu overigens in 25 staten geweest!! Een map van alle bezochte staten vind je hier.
Er staan nog wat meer foto’s van ons bezoek aan Michigan bij pictures.
Feeling hot hot hot….
Had ik al gezegd dat ‘t hier héél erg warm is….. de afgelopen weken zijn echt verschrikkelijk geweest. De temperatuur lag tussen de 35 en 40 0C, véél te warm dus. En dan met die hoge humidity hier is ‘t buiten gewoon niet om uit te houden.
Nu was het de afgelopen 3 dagen weer iets lekkerder en lag de temperatuur rond de 30 0C, goed te doen dus, maar vandaag is ‘t weer knudde….. Afgelopen vrijdag hebben we zelfs een avond lekker buiten kunnen zitten zonder dat we meteen helemaal klam waren en eigenlijk naar de airco binnen verlangden. De hele Mid-West kampt met te hoge temperaturen, er zijn al verschillende doden gevallen door de hitte en de zwembaden weten van gekkigheid niet hoe ze ‘t water koel moeten houden. Inderdaad, koel moeten ze ‘t houden want door de hoge temperaturen is ook het water van de buitenbaden te warm geworden en dat vinden de mensen weer niet lekker….. In zwembaden in Lincoln en Omaha zijn ze zelfs zover gegaan dat ze ijsblokjes in de zwembaden hebben laten gooien, en dan niet een beetje maar hele ladingen. Niet dat ik nou denk dat dat veel gaat doen…. natuurlijk gaat die temperatuur wat naar onder maar die warmt volgens mij ook even hard weer op door de zon die er vrolijk boven hangt. En of dat nou ook zo energie zuinig is…..
Bij Pascal op ‘t werk is de Gatorade en ‘t ijs niet aan te slepen voor die mannen die buiten moeten werken. En zeker op die heel warme zweterige dagen heb ik dan best wel medelijden met ze. En uitgerekend op de warmste dagen zijn er dan stops gepland en hebben ze veel buiten werk gepland….
Vandaag ging ik even boodschappen doen en toen de auto naast mij weg reed zag ik een rare blauwe sliert aan haar band hangen…. ik wilde nog naar haar roepen maar toen zag ik dat ‘t een kauwgom was die gewoon zacht was geworden en waar ze overheen was gereden. Ik ben wel van de bellen blazen als ik kauwgom eet maar zo’n lange kauwgom slierten had ik nog nooit gezien.
Dit weekend gaan we naar Michigan, en ik hoop echt dat ‘t daar iets minder warm is. Of dat ‘t in ieder geval ’s avonds een beetje afkoelt.
Happy National Lollipop Day!
Vandaag is het National Lollipop Day…… het kan niet anders dan dat dit ooit bedacht is door iemand die lolly’s verkocht. Ik bedoel maar, ‘t is weer zo’n voorbeeld van een ‘National Day’ waarvan je denkt dat gaat helemaal nergens over, beetje zelfde niveau als Phi Day. Ik kwam er gister achter, wederom via Facebook, waar dat Facebook al niet handig voor is. En vandaag ben ik dus maar eens gaan lezen waar dit vandaan komt en ik wist van te voren dat ik een heleboel onzin zou tegenkomen.
Het is om te beginnen onduidelijk sinds wanneer de lollipop bestaat. Ik kwam tegen dat de naam al zou bestaan sinds begin 1900, de eigenaar van een kleine snoep winkel hier in de US (George Smith), bedacht de naam lollipop naar zijn favoriete race paard ‘Lolly Pop’. Maar ook dat het woord lolly-pop al bestaat sinds 1784 en komt van lolly (tong) en pop (slaan).
Ook is ‘t onduidelijk wie nou ‘t eerst een lolliepop machine had gemaakt, Racine Confectioners Macinery Co uit Wisconsin in 1908 of Samuel Born in 1916 in California….
En het is wel lachen wat je allemaal tegenkomt als je National Lollipop Day googled. Het volgende bijvoorbeeld:
Question: What is this Holiday for?
Answer: This Holiday is set aside for people around the world to appreciate the fun of eating a lollipop, not to mention it’s good taste.
Question: Are Lollipops fat free?
Answer: To all those out there who are concerned about fat and sodium have no fear, the fat free dessert is here. Lollipops are known for being fat free and many of the lollipop products we carry usually run less than 25 calories per lollipop.
Oh en dan als laatste en die vond ik ook wel goed, werd er een 10 minuten pauze voorgesteld voor het eten van een lollipop. En wel als reden: to cut down on stress, allow people to reflect on their day, week or lives and in general make the world a better place.
Nou ik zeg, aan de lolly allemaal!
2 jaar
Vandaag 2 jaar geleden zijn we naar de US vertrokken….. en ik vind ‘t ongelofelijk dat ik nu schrijf over dat we alweer 2 jaar hier wonen. Vorig jaar schreef ik erover dat het eerste jaar hier zo snel voorbij is gegaan, maar voor m’n gevoel is ‘t tweede jaar nog sneller gegaan….
Misschien is ‘t omdat je ook na een jaar pas gewend bent. Voordat we toen naar Noord Ierland zijn gegaan heb ik een twee-daagse ‘training‘ gehad voor mensen die met hun partner naar het buitenland gingen, soortement van voorbereiding op het vertrek en hetgeen je daar te wachten staat. Het waren in dit geval allemaal dames (alhoewel er natuurlijk ook heren meegaan met hun vrouw ivm haar werk) die naar allemaal verschillende landen vertrokken over de hele wereld. Twee heel goed besteedde dagen overigens, ik weet nog dat ik thuis kwam en zoiets had van ‘oh shit, we moeten nog veel doen voordat we vertrekken’, en dat was geloof ik twee weken voordat we ‘t vliegtuig in stapten… In ieder geval was ‘t me in deze training duidelijk geworden dat je je verblijf in het buitenland kon opdelen in verschillende fasen, het eerste aantal maanden zat je bijvoorbeeld in de vakantie-mood, en na een jaar was je gewend (er zaten nog wat fasen in maar deze twee herinner ik me nog). En dat voelde toen ook zo in Noord Ierland, en ook hier in de US dacht ik er na een jaar aan terug en ook hier had ik ‘t gevoel, ja nu ben ik thuis hier. En voor mij zat dat eigenlijk in kleine dingen, niet zozeer het gemis van de familie, daar ben je vrij snel aan gewend (en het went eigenlijk nooit….), maar meer in het niet meer zo hoeven nadenken van hoe rij ik ergens naar toe of waar ga ik heen voor welke boodschappen. Het klinkt misschien raar maar dat soort dingen waren ‘t voor mij.
Of misschien is ‘t omdat we hier toch wel zoveel mogelijk proberen te reizen en proberen nieuwe dingen te zien en te doen. Geen idee wat ‘t is, misschien is ‘t wel gewoon omdat we oud worden….
Maar goed, zo zijn we hier nu alweer 2 jaar…. en het bevalt ons prima. Al vind ik ‘t klimaat iets waar ik nog steeds niet aan gewend ben. De winters zijn echt te koud en te lang en de zomers zijn gewoon bloedheet. Ik realiseer me dat ‘t voor veel Nederlanders heerlijk klinkt als ‘t telkens boven de 30 graden is, maar geloof me ‘t is hier vaak zo warm dat je gewoon niet naar buiten wilt. In no time ben je klam omdat ‘t te vochtig en te warm is (ook ’s avonds).
En als ik dan bedenk dat we Noord Ierland na 2 jaar en 1 maand alweer verlieten om terug te gaan naar Nederland zou ik dat nu toch echt al te snel vinden. We willen dus nog niet weg, en nee, niet dat we voor altijd willen blijven (die winters zijn echt veel te koud), maar we zijn hier nog niet ‘klaar’, dus we zien wel hoelang we nog blijven…..
San Diego / Encinitas
Onze dagen in San Diego en Encinitas waren echt ongelofelijk lekker. Het weer was heerlijk, niet te benauwd maar wel lekker warm en dat was zooo lekker. Het was weer eens wat anders vergeleken met de hitte in Lincoln.
San Diego is wel een leuke stad, we hadden een aantal wandelingen gevonden door een aantal verschillende buurten, The Gaslamp Quarter (veel restaurantjes, café’s en winkels), Old Town (van oudsher Mexicaans) en The Embarcadero (bij de haven) en La Jolla (leuk stuk aan de kust met zeehondjes!!). Stuk voor stuk leuke buurten om te wandelen en wat rond te kijken. Ook zijn we een middag naar de dierentuin geweest. Deze is vrij bekend en zou een van de mooiere dierentuinen zijn… (zeggen ze dat niet allemaal…). Het was ook wel mooi, maar met het warme weer waren veel beesten in hun binnenverblijf of lagen voor pampus….. geweldig…. Daarbij was ‘t erg druk, 4th of July weekend en veel mensen hebben vrij.
Van Encinitas hebben we verder niet zo heel veel gezien. Het enige dat we ervan gezien hebben is toen we binnendoor langs de kust naar San Diego reden. En tja, dat soort wegen zien er altijd gezellig uit, veel restaurantjes, veel surf-dudes, leuke winkeltjes, lekker relaxed sfeertje, niets mis mee!!
Maandag zijn we naar de Bernardo Winery geweest, deze lag niet te ver vanaf het huis en dus een leuke gelegenheid om ook eens een winery te bezoeken in California. De wijngaard was niet al te groot, tenminste niet het gedeelte dat te zien was. Ook hier weer vrij commercieel opgezet met nog wat andere winkeltjes erbij. Natuurlijk hebben we er ook wat wijn geproefd, al moet ik eerlijk zeggen dat veel Amerikaanse wijnen na 2 jaar nog altijd niet aan mij besteed zijn….
Verder hebben we ’s avonds lekker op het terras bij het huis buiten gezetten en ge-bbq-ed, heerlijk! We zijn nog een middag naar ‘t strand gegaan (gewapend met SPF 50) en we hebben nog een ochtend gezwommen in het zwembad bij het complex. Al met al ging ‘t weekend veel te snel voorbij.
Ik heb een aantal foto’s bij pictures gezet!
Onverwachte vakantie
We zijn even onverwachts op vakantie gegaan!! Afgelopen dinsdag hebben we ons gerealiseerd dat dit weekend 4th of July weekend is en dat Pascal dus een lang weekend vrij heeft. En daar moesten we gebruik van maken.
Ik ben meteen naar vluchten gaan kijken maar dat viel niet mee. Een collega van Pascal heeft een vakantiehuis net ten noorden van San Diego en die had eens gezegd dat we dat best eens konden gebruiken als we wilden…. Tja dat hoef je ons maar een keer te zeggen…. Pascal heeft ‘m even gevraagd, en hier zitten we nu…. te genieten van een borreltje op hun terras. Zelf zijn ze er niet en we hebben het rijk voor ons alleen!!
Het huis ligt in Encinitas op ongeveer 200 meter van het strand in een gesloten complex. Ze hebben hier 2 auto’s staan die we mogen gebruiken, waarvan een een Mustang cabrio!
Gisteren en vandaag zijn we naar San Diego gegaan. De temperatuur is hier echt heerlijk, niet te warm en niet zo benauwd als in Lincoln. Genieten dus!!
Vakantie
Zoals gezegd, onze vakantie was errug lekker. Pascal en ik zijn zaterdagochtend vertrokken vanaf Lincoln naar Denver (heerlijk om gewoon vanaf Lincoln te vliegen en niet naar Omaha te hoeven rijden), en daarna van Denver naar Las Vegas. Hier hebben we net zoals Annemarie, Koen, Koos en Gerti een klein campertje opgehaald.
Voor de eerste nacht hadden we nog geen camping geboekt, we wilden bij Red Rock Canyon State Park overnachten en daar kon niets gereserveerd worden. ‘t Was op basis van first come first served en we zouden zien wie er ‘t eerst zou zijn (zij waren tenslotte al in de regio) en dan zouden we de camping vastleggen als er nog plek voor de 3 campers zou zijn. Het was niet erg druk toen we er aankwamen en er was nog plek genoeg!
Red Rock Canyon State Park is erg mooi, midden in de woestijn met hoog uitgesleten rood gesteente (geen idee hoe ik ’t anders zou moeten uitleggen). Maar absoluut een leuke plek om even een nachtje te staan. In dat gebied zitten veel slangen en ’s avonds kwam er een ‘slangenexpert’ (oftewel iemand die rechtstreeks uit de kroeg even komt vertellen over slangen, hij stonk nogal naar alcohol…) op de camping vertellen over de slangen die in ’t gebied zitten, met levende voorbeelden.
Op zondag zouden we doorrijden naar Sequoia National Park. Dit hebben we ook wel gedaan maar de route die we hadden uitgezocht was niet echt geschikt in deze tijd van het jaar. Ik had gedacht via een leuke binnendoor route naar ’t park te rijden maar dit ging uiteindelijk zo ver omhoog (tot zo’n 2000 m) dat ’t op een gegeven moment begon te sneeuwen….. En toen we bij een kruising kwamen waarbij naar beide kanten werd aangegeven dat ’t nog 11 miles icy was hebben we ons toch maar omgedraaid. Misschien dat die ene auto die naar beneden reed en zo’n 10 cm sneeuw op z’n dak had ook een rol speelde, maar we riskeerden ’t maar niet met die 3 campertjes. De tweede binnendoor route eindigde net zo en dus moesten we een flink stuk terug om maar gewoon over de autoweg te rijden….. niet zo mooi maar wel veilig.
Sequoia NP was erg mooi. We waren er zelf denk ik nooit naar toe gegaan maar Koos wilde er heel graag naartoe. We hadden goed weer en de sequoia’s waren ook echt enorm, groter dan ik had verwacht, hoger en dikker dan je je van te voren kunt voorstellen.
Hier hebben we ook weer twee beren gezien!!! Ik blijf ’t echt fantastisch vinden dat je ze zo in de natuur kunt tegenkomen. In Sequoia NP zitten overigens alleen maar zwarte beren. Een van de beren liep op een open stuk gras en de andere zagen we eind van de dag iets dieper in ’t bos.
We kregen bij de ingang van Sequoia NP een River Safety Advisory. In deze tijd van het jaar, met alle smeltende sneeuw, zijn de rivieren erg wild. Heel mooi om te zien hoe zoveel water naar beneden dendert maar dit brengt ook de nodige gevaren met zich mee. Zo is ’t natuurlijk erg gevaarlijk om te gaan zwemmen, als je de rivieren ziet dan moet je wel erg stom zijn om daar gezellig in te willen gaan zwemmen. Maar goed, blijkbaar wordt dit ieder jaar nog gedaan door mensen, in 2009 zijn er nog 5 mensen verdronken. Statistieken tonen aan dat mannen tussen 18-30 het grootste risico lopen…… tja daar zal ik verder maar niets op zeggen…….
Maandag zijn we naar Kings Canyon NP gereden. Dit ligt tegen Sequoia NP aan en lijkt op de kaart niet zo heel ver….. echter…. De weg er naar toe is en slingerweg en duurt toch nog een zo’n 2 uur….
Kings Canyon NP is ook erg mooi, hier hebben we zo’n beetje de hele dinsdag rondgereden en rondgekeken. Ook hier weer een aantal mooie watervallen, schitterende uitzichten en veel bos. Hier hebben we nog een kleine wandeling gemaakt, geen beren tegen gekomen, maar wel erg mooi.
We hadden de camping bij Sequoia NP ook voor de volgende nacht geboekt maar omdat ’t zo’n enorm eind rijden was (over die vervelende weg) besloten we maar om deze nacht bij Kings Canyon NP te blijven, hier was nog genoeg plek op de camping. En we zouden de dag erna toch weer naar het noorden moeten, dus dit was veel logischer…. Het was hier wel een stuk kouder, de camping lag in ’t park en dit was toch echt hoger dan de camping net buiten Sequoia NP. Er lag nog sneeuw en ’s nachts daalde de temperatuur nog tot 0 0C…..
Woensdag zijn we naar Yosemity NP gereden. Dit ging op zich prima, klein stukje slingeren en verder gewoon autoweg. ’t Slingeren waren we op een gegeven moment wel beu….
Bij Yosemity NP bleek dat de weg die door het park loopt (van de West ingang naar de Oost ingang) nog dicht was i.v.m. de sneeuw….. Voor Pascal en mij is dit de tweede keer dat we er zijn en dat die weg dicht is. In juni 2006 stonden we aan de oost kant van het park en wilden we er doorheen… ook toen was ’t dicht omdat er sneeuw lag….
Maar nu konden we in ieder geval aan de west kant naar binnen. Donderdag zijn we ’t park in gegaan. Doordat het park gedeeltelijk afgesloten was, was hetgeen dat open was erg druk. Ook hier, het was een erg mooi park, mooie watervallen, schitterende uitzichten, maar ook heel erg druk vergleken met de twee andere parken.
Vrijdag zouden we eigenlijk ook naar Yosemity zijn gegaan, maar i.v.m. de drukte en de gesloten weg besloten we maar iets anders te gaan doen. Pascal en ik wilden graag naar Lake Mc.Lure om wat te vissen en Annemarie, Koen, Koos en Gerti wilden nog even naar Mariposa om wat te winkelen en rond te kijken en daarna wel naar ’t meer komen. We zijn dus maar samen naar ’t plaatsje gegaan en daarna naar ’t meer. Ook nu weer was die weg naar ’t meer zo’n achteraf-tussendoor-misselijk makend-slinger-weggetje….. heerlijk. En ook nu duurde ’t langer dan we verwacht hadden. Bij het meer hebben we lekker gelunched en Pascal heeft nog wat gevist. Hij heeft nog 2 forelletjes gevangen die ’s avonds op de bbq gingen, heerlijk!!!
Vrijdagavond hebben we samen met Koos en Gerti afscheid genomen van Annemarie en Koen. Wij zijn zaterdagochtend (heel) vroeg samen met Koos en Gerti naar San Francisco gereden om daar de campers in te leveren. Annemarie en Koen hebben samen nog een extra week in de US en wij vlogen op zondag weer allemaal naar huis. We hadden dus nog de zaterdagmiddag en avond in San Fransisco. Pascal en ik waren er al eens geweest maar ’t is een erg leuke stad en dus leuk om dingen nog eens te zien. We zijn naar Fishermans Warf geweest en naar China town. Jammer genoeg reed het trammetje niet (die ene week in ’t jaar dat dat ding niet rijd zijn wij d’r, hebben wij weer….) en dus moesten we dus bus nemen. Bij Lombard street, oftewel de crookedest street in the world, moesten we natuurlijk even stoppen, altijd leuk om te zien… ’s Avonds hebben we bij The Stinking Rose gegeten, hét knoflook restaurant!!
Zondagochtend zijn we maar met Koos en Gerti samen naar het vliegveld gegaan. We vlogen 2 uur later maar zo hoefden we maar een keer een taxi te betalen (was toch zo’n $60…). Op zich was dit maar goed ook. Het inchecken bij Koos en Gerti verliep allemaal prima en nadat we met hun naar de security check waren gelopen en afscheid hadden genomen gingen we naar onze terminal. En hier was ’t een gekkenhuis. We hadden al ingecheckt maar we moesten 1 koffer inchecken, en dit was toch een lange rij…. Iedereen liep te klagen en ’t was een groot zooitje in die hal. Het was onduidelijk welke rij voor ’t inchecken van de koffer was en welke rij voor de security was…… ongelofelijk, dit hadden we nog nooit meegemaakt. Uiteindelijk ben ik binnen in de rij gaan staan om de koffer in te checken en is Pascal buiten gaan kijken of hij de koffer kon inchecken. We waren uiteindelijk blij dat we binnen waren en nog wat tijd hadden om koffie te drinken voor de vlucht.
Oh, en een ander voordeel voor ons voor wat betreft vliegen vanaf Lincoln, voor het parkeren voor een week hoefden we maar $32 te betalen, doe ons dat maar eens na op Schiphol of Brussel!
Deze hadden we nog niet gehad
We hebben al de nodige vreemde vertalingen van onze naam gezien hier, maar om deze moest ik toch ook wel weer lachen…..
Het blijft leuk om te zien wat ze ervan maken!!
