Week 1 overleefd…
Onze eerste anderhalve week in Canada hebben we overleefd….
Nadat we het huis eens goed hadden bekeken, er zaten toch wel her en der wat gaten in de muur en de nodige vegen van het verhuizen, hebben we besloten dat het huis geverfd moest worden. Dit is iets dat we in het verleden altijd zelf hebben gedaan, maar voor de verandering werd ‘t nu gedaan. En wat was dat heerlijk…. We hadden via de makelaar de naam van een schildersbedrijf doorgekregen, de eigenaar kwam ‘s ochtends kijken, na een uur hadden we een offerte en eind van de middag kwam hij samen met zijn vrouw om alvast gaten dicht te maken. Afgelopen zaterdag was ‘t hele huis geverfd, ze waren met 3-4 man sterk druk aan’t schilderen geslagen en er zijn 3 lagen witte verf op gegaan om de boel dekkend te krijgen. En wat is het heerlijk om weer in een wit huis te wonen!!!
Omdat het huis nog geschilderd moest worden moest het verhuisbedrijf alles in het midden van de kamers zetten. En moesten we wachten met uitpakken totdat kamers klaar waren. We hebben nog niet alles uitgepakt, maar het begint erop te lijken! Langzamerhand wordt ’t huis steeds leefbaarder en ziet ’t er steeds gezelliger uit. Als alle dozen weg zijn zal ik wat foto’s van het huis op de site zetten.
Ook hebben we onze eerste portie sneeuw gehad. Vorige week maandag was het begonnen met sneeuwen en na een paar dagen lag er een mooi wit laagje overal. Het is afgelopen weekend ook heel erg koud geweest, zo’n -20 0C en dat viel toch best tegen, zeker als je je handschoenen nog niet gevonden hebt…. In Nebraska kon het ook wel -20 worden maar dat was dan ook wel het dieptepunt van de winter. Hier moet de winter nog beginnen….. In Nebraska werd de sneeuw geveegd, dit was georganiseerd door de home owners association, maar hier moeten we dat zelf doen….. en dus mochten we met een grote sneeuwschep aan de slag, heerlijk!
Afgelopen vrijdag was er in het centrum van de stad een Santa Parade. Koch deed er voor het eerst aan mee en een aantal collega’s had een ‘float’ versierd. Er waren een aantal ouders met kinderen die meededen en er werd aan Pascal gevraagd of ook wij mee wilden. Natuurlijk moesten we mee! Pascal zou mee gaan op de float en ik zou gewoon gaan kijken en wat foto’s maken. Uiteindelijk is dit iets anders gelopen. Het was deze avond namelijk -17 0C en nadat ik een stuk of 5 foto’s had gemaakt had ik zo’n pijn aan m’n vingers (zonder handschoenen…) dat ik in de truck (die de float trok) ben gaan zitten om op te warmen. Pascal heeft een tijdje buiten rondgelopen en kreeg uiteindelijk zo’n koude voeten dat ook hij maar binnen kwam zitten toen de float begon te trekken. Jeez het was koud! En dus zaten we daar dan, achterin de pickup naar iedereen te zwaaien… Het viel me trouwens nog mee hoeveel mensen er langs de weg naar de parade stonden te kijken. Iedereen was dik ingepakt, er waren veel dekens meegenomen en veel kinderen zaten helemaal ingepakt op het stoepje te kijken. Ze zijn hier duidelijk andere temperaturen gewend dat in Nederland…
 |
 |
 |
Ook hebben we afgelopen weekend even de tijd genomen om nog wat te gaan shoppen, we hebben gekeken naar warme schoenen voor in de winter. Zo zijn er schoenen te krijgen die je warm houden tot -50 of -100 graden of je kunt er kopen die je van te voren kunt opwarmen door ze aan de stroom te hangen. We hebben er nog geen gekocht, maar die tot -50 die gaan er komen. Wel hebben we al heel warme mutsen gekocht en nieuwe handschoenen!
Nu al in de lokale krant…..
We zijn goed en wel 3 dagen in Brandon en we staan nu al in de Brandon Sun!!!
Via de link van de Brandon Sun hierboven kunnen jullie de foto zelfs in kleur zien…
![Brandon[1]](http://www.teeppeltjes.com/wp-core/wp-content/uploads/2011/11/Brandon1.jpg "Brandon[1]")
We zijn er!!
Vrijdag waren we om 7 uur dan eindelijk in Winnipeg. Na lang wachten op het vliegveld in Minneapolis konden we dan toch vertrekken. Ik was blij dat we weg konden, het is zo’n trieste bedoeling op zo’n vliegveld.
En het erge is, hoe langer je er zit, hoe meer je ziet verkeerd gaan bij zo’n luchtvaartmaatschappij. Ten eerste wordt je zelf van het kastje naar de muur gestuurd, iedereen is chacharijnig en heeft geen zin om ook maar iets voor je te doen. We hebben omdat we zo lang moesten wachten een tegoedbon gekregen voor een volgende vlucht, ieder een bon van $100 en een aantal meal coupons van $6 per stuk. Die tegoedbon van $100 is natuurlijk een lachertje en de regels hierbij zijn niet helemaal duidelijk. In eerste instantie vertelde de dame dat we $200 zouden krijgen, want daar hadden we recht op. Daarna bleek het ineens $100 te zijn en uiteindelijk hoorde we van iemand anders die ook zo’n lange vertraging had opgelopen, dat zij $600 had gekregen. Daarbij verteld iedere medewerker iets anders. De een stuurt je naar de lounge omdat je daar gebruik van mag maken. En bij de lounge wordt je door een stel arrogante dames stom aangekeken en mag je $50 pp betalen als je erin wilt (ik dacht ’t niet….). De een na de andere vlucht had vertraging, was overboekt en het kwam zelfs zover dat uiteindelijk bij de gate naast ons een kleiner vliegtuig werd ingezet en de dame mocht gaan vertellen dat 27 mensen niet mee zouden kunnen. Ze mocht mensen tegoedbonnen aanbieden maar ik had wel medelijden met haar…
Maar goed, om 7 uur ’s avonds kwamen we dan eindelijk in Winnipeg aan. We moesten daar bij de douane nog ons werkvisum aanvragen. Dit ging gelukkig heel snel allemaal. De collega’s van Pascal hadden hun werk goed gedaan en ook het papierwerk van te voren al opgestuurd. De dames van immigratie waren erg vriendelijk en behulpzaam en rond 8 uur waren we op weg naar Brandon.
Onderweg naar Brandon zagen we langs de weg al wat sneeuw liggen. Het heeft hier afgelopen week wat gesneeuwd en het is ook echt al wat kouder dan in Lincoln dus dat beetje blijft gewoon liggen. We slaan voor ons gevoel qua seizoen even een maand over….
Gisterochtend hebben we met de makelaar afgesproken en de sleutels van het huis gekregen. Verder hebben we internet en kabel tv geregeld en dat wordt dinsdag en woensdag al aangesloten. Ook hebben we geprobeerd een mobiele telefoon aan te schaffen voor mij maar dit lukte niet echt. Ik wil graag weer een iPhone en deze (de nieuwe 4s) is hier zo goed als niet te krijgen, overal zijn ze uitverkocht. Toen we eindelijk een winkel hadden gevonden die er nog een hadden konden ze me geen abonnement geven om dat ik nog geen Canadese documenten heb….. (grrrr……).
Maandag heb ik een afspraak bij de bank in Winnipeg en dan hoop ik dat ’t verder allemaal snel geregeld is, als ’t goed is gaat de nieuwe Canadese creditcard hierbij helpen… Zou toch wel handig zijn om weer een telefoon te hebben!!
Maandagmiddag om 12 uur hebben we een afspraak bij Customs in Winnipeg, daar ontmoet ik de chauffeur dan met al onze goederen om deze ’t land in te krijgen.
En dan mogen we de boel weer uitpakken.
Vertrek
Na 2 dagen pakken is gisteren alles in de vrachtwagen geladen en is de chauffeur met onze spullen en auto’s vertrokken. De eind inspectie in het huis hebben we ook overleefd en ’s avonds hebben we nog even gezellig met Doug en Ellen in het hotel zitten borrelen.
Vanochtend moesten we op tijd op, onze vlucht zou om 6:35 uur vertrekken. Maar helaas, toen we goed en wel in het vliegtuig zaten mochten we er weer uit. Maintenance had blijkbaar een of andere routine check vergeten en die moest gedaan worden voordat we konden vertrekken. Ongelofelijk hoe dit soort dingen kunnen gebeuren, tuurlijk, fouten maakt iedereen, maar een routine check vergeten…… is er dan niemand die dat soort dingen checkt????? Lijkt me toch belangrijk dat hier goede systemen voor zijn…. En waarom komen ze altijd achter dit soort dingen als ’t vliegtuig in de lucht hoort te hangen?
Dus nu zitten we te wachten op onze vlucht. Onze aansluiting in Minneapolis naar Winnipeg gaan we missen. De volgende twee vluchten zijn volgeboekt dus daar staan we op de reservelijst voor het geval iemand niet komt opdagen. De eerstvolgende beschikbare vlucht zal pas om 5 uur vanmiddag zijn, 8 uur later dan gepland.
En nu maar hopen dat er dan nog iemand op ’t vliegveld is om ons ons visum te geven. Deze kunnen we namelijk pas aanvragen als we in Winnipeg aankomen.
Delta bedankt!
De laatste loodjes…
Afgelopen periode heeft in het teken gestaan van afscheid nemen, van de laatste keer cappuccino drinken bij Indigo tot etentjes met vrienden.
Ook hebben we nog wat laatste echte Amerikaanse cultuur gesnoven. Zo zijn we nog een middag met Pam en Dave en de kinderen meegegaan naar een heuse Pumpkin Patch. Deze worden hier veel georganiseerd en er is van alles te doen voor de kinderen, nou ja… niet alleen maar voor de kinderen. Zo hebben ze bijvoorbeeld een aantal springkussens en er is er ook een voor volwassenen en grote kinderen. Dus daar moesten Pam en ik even gebruik van maken!! Verder waren er spookhuizen, skelterbanen, een mini dierentuintje, er was een treintje en je kon appels schieten met een kattepult. Hoe dan ook heel leuk opgezet en vooral voor kinderen een heus paradijs.
 |
 |
 |
||
 |
 |
 |
Ook zijn we met Halloween ’s avonds met hun gaan trick or treaten (dat is volgens mij wel heel slecht vertaald naar ‘t Nederlands, maar goed, jullie weten wat ik bedoel). De kinderen rende langs alle deuren en wij liepen gezellig kletsend mee. Hier in onze buurt wordt bijna niets gedaan met Halloween, je krijg misschien 3 kinderen aan je deur en that’s it. Maar in de buurt waar we met hun waren liep ‘t vol met kinderen. Ook de huizen waren leuk versierd en sommigen hadden echt zo ontzettend veel moeite gedaan, ongelofelijk!!
 |
 |
 |
Afgelopen zaterdag was weer een wedstrijd van de Huskers en zijn we de laatste keer naar het ‘warm spelen’ van de band gaan kijken en hebben we genoten van die enorme zee aan ‘rode’ mensen.
 |
 |
|
 |
 |
Afgelopen dagen zijn voorbij gevlogen. Gisteren zijn ze begonnen met inpakken, morgen wordt geladen en vrijdagochtend zitten we in het vliegtuig!! Vanaf gisteren slapen we ook in het hotel.
De heren doen op zich goed werk, zijn best aardig, maar ik zal blij zijn als dit weer voorbij is, ze de spullen in Canada hebben uitgeladen en ze vertrekken…..
Ons adres bij Contact heb ik ook maar al aangepast naar ons nieuwe adres, voor degenen die dit willen weten!
Brandon promo filmpjes!
Mocht je ‘t leuk vinden om een aantal korte filmpjes van Brandon te zien, klik dan even HIER!!
Je krijgt in ieder geval een klein beeld van waar we volgende week gaan wonen….
Aan de rechter kant zie je de verschillende hoofdstukken:
- Welcome
- Real Estate and Relocation
- Education
- Parks and Recreation
- Health Care
- Business
En dan bij Business even goed opletten, Koch komt ook in beeld!!
Sneeuw…..
Jawel, het is weer zover, de eerste sneeuwvlokken van het jaar vallen uit de lucht…
Vanochtend moesten we naar Omaha voor onze biometrics. Om ervoor te zorgen dat we onze green card niet kwijtraken moet een reisdocument worden aangevraagd. Wederom veel papierwerk en hele procedures die gevolgd moeten worden. En hiervoor wilden ze ons nog een keer zien om er zeker van te zijn dat wij het echt zijn.
Ons vertrek naar Brandon hing hier ook vanaf, dit moest geregeld worden voordat we konden vertrekken. En dus mochten we vanochtend 3 uur rijden om maar liefst een minuut of 15 binnen te zijn. Het ging lekker snel dat wel maar ‘t voelt zo overbodig. Je zou denken, die gegevens zitten in de computer….. maar nee, we moesten even 1 vingerafdruk maken en er werd weer een foto gemaakt. Het zal wel ergens goed voor zijn.
Vanochtend hadden we op de heenweg regen en toen we terug kwamen, hoe dichter we bij Lincoln kwamen, hoe meer de regen veranderde in natte sneeuw en tenslotte gewoon sneeuwvlokken.
Ach ja, hebben we dat ook gehad. We zullen nog wel meer sneeuw krijgen komende winter!
Verhuizing
We hebben eindelijk een definitieve datum!! Vrijdag 11 november vliegen we naar Canada.
Onze spullen zullen volgende week dinsdag en woensdag worden ingepakt en donderdag wordt alles geladen. Ook onze auto’s gaan donderdag op transport. Het gaat nu ineens heel snel en er moet nog vanalles geregeld worden….. Uiteindelijk zal ‘t allemaal wel goedkomen maar voor nu weet ik af en toe niet wat ik eerst moet doen….. ik blijf formulieren invullen en dingen scannen, er lijkt geen eind aan te komen en we zullen blij zijn als we uiteindelijk in het vliegtuig stappen.
Ook het afscheid nemen van mensen is begonnen. En ondanks dat we er heel veel zin in hebben om naar Canada te gaan blijft het een heel raar idee dat we over twee weken in Canada wonen….
