Tandarts
Zo ga je een jaar niet naar de tandarts en zit je er twee keer achter elkaar. Afgelopen zaterdag zag ik een gaatje in een vulling achterin een kies. Dat was wel balen. Het is niet dat ik bang ben voor de tandarts maar ik heb graag gewoon m’n gebit in orde zodat er niet in geboord hoeft te worden. ’t Is nou niet m’n favoriete bezigheid daar in zo’n stoel liggen met m’n mond open.
Maar goed, vanochtend maar meteen gebeld om een afspraak te maken. Vrijdag vertrek ik naar New York (!!!) en ik wilde ’t liefste voor dan die tand weer in orde hebben. In Nederland is ’t me nog nooit gelukt om op dezelfde dag een afspraak te krijgen (we hebben echt te weinig tandartsen in Nederland), maar hier was dat geen probleem. Ik belde rond 8 uur vanochtend en kon al om half 10 terecht. Mooi!
Josh (de tandarts) stelde voor om een verdoving te doen zodat ik nergens last van zou hebben. Prima denk ik dan, al ben ik helemaal geen fan van de verdovingen. Ik denk zelfs dat ik dat nog het ergste vind van ’t naar de tandarts gaan, het idee dat als er geboord moet worden dat er dan een verdoving in moet. Ik weet nog dat m’n verstandskiezen er aan de linkerkant uit moesten, de onderste was gebroken. En die verdoving in m’n gehemelte, die vergeet ik nooit meer, wat was die gemeen.
Maar goed, deze verdoving was aan de zijkant en dus minder erg. Vraag me niet waarom maar het is gewoon zo. Voor de verdoving gezet werd kreeg ik een wattenstokje met een of ander blauw spul (het leek op tandpasta) in m’n mond zodat de verdoving minder pijn zou doen. Dit was toch vies, het zou mint moeten zijn maar er was in de productie hiervan toch echt iets mis gegaan, dit was géén mint….. Het hielp wel, de verdoving deed minder pijn. Wat ik nu wel voor ’t eerst voelde was dat tijdens het geven van de verdoving m’n mond tintelde, zo’n raar gevoel, van die kleine sprankeltjes overal. Ja het klinkt stom maar ik weet niet hoe ik ’t anders moet uitleggen. Heb ik nooit eerder gehad. Het was overigens een prima verdoving, in no time was m’n halve mond verdoofd.
Wat overigens ook geinig was, was dat ik een veiligheidsbril op kreeg. Ik vroeg me nog even af of hij zeker wist dat ’t alleen maar een vulling was die hij moest vervangen maar het was om te voorkomen dat ik eventueel spetters in m’n ogen zou krijgen. Ja ik zou ze eens aanklagen voor een spetter water in een oog……
Het was geen diepe vulling en hij was er zo uit en er zat zo een nieuwe vulling in, gelukkig!! En nu zit ik nog met een half verdoofd gezicht, van ‘t midden van m’n mond tot aan m’n oor…..
Reacties/Comments
Reageer/Leave a Reply
Annemie en Henri : 08.23.2010
Hoi, hoi,
Ja, ja die verdovingen zijn niet leuk. Ik heb steeds het gevoel dat mijn hele gezicht dan scheef is. En drinken is de eerste uren helemaal een probleem.
Maar voorlopig kun je er weer tegen.
Liefs, mama