We zijn er!!
Na 18 uur reizen zijn we dan eindelijk in het mooie Limburgse land en zitten we te genieten van een lekkere bruine boterham met kaas…. Héérlijk!!
Ook in New York hadden we nog een uur vertraging maar we zijn toch nog op tijd geland. De vlucht was niet geweldig…. Jammer genoeg hebben we bijna niets geslapen, ik nog een beetje, Pascal was gewoon de hele vlucht wakker. Ook de films vielen tegen, weinig keuze en alles begon op hetzelfde moment. Maar goed, we mogen niet klagen, we zijn er!
Vertraging
Het boarden laat nog even op zich wachten….
Net kregen we te horen dat de vlucht pas (waarschijnlijk) om 12.40 uur vertrekt, een uur vertraging dus. We mogen nog niet vertrekken van Air Traffic Control in New York. Blijkbaar waait ’t daar erg hard…..
Als het goed is zijn we wel nog op tijd voor onze vlucht naar Brussel. We zullen zien.
Naar Nederland
We zitten op het vliegveld in Omaha en het is de eerste keer sinds we verhuisd zijn dat we weer terug gaan naar Nederland. Het is wel een vreemd idee dat we morgen onze familie weer zien en weer iedereen om ons heen Nederlands spreekt.
Het wordt een kort maar krachtig bezoekje. Woensdag vertrekken, maandag weer terug…… Ik verwacht dan ook niet dat we tijd genoeg hebben om over de jetlag heen te komen. De reden voor ons bezoek is dat mijn ouders 40 jaar getrouwd zijn en een feest geven. Heel leuk dus!!
Reizen blijft een aparte ervaring, vooral om wat je allemaal ziet op zo’n vliegveld…… We zitten nu bijvoorbeeld bij Scooters even koffie te drinken, Pascal leest een boek over karper vissen en ik lak m’n nagels (je moet wat op zo’n vliegveld). Er zijn denk ik zo’n 10 tafeltjes en er loopt 1 man rond om alles schoon te houden. En het tempo waarop dit gaat….. ik kan het niet helpen maar ik blijf ‘m in de gaten houden en bekijk wat hij doet. En hij doet dus bijna niets. Een kunst op zich om rond te lopen en je tijd te verdoen (in de baas z’n tijd) met zo’n beetje niets doen, en nog betaald te krijgen ook…… Ik heb gewoon medelijden met ’t meisje dat achter de balie staat, niet voor ’t werk wat ze doet, maar dat ze zo’n trieste collega heeft waar ze mee opgescheept zit.
Nog even en we mogen boarden, dan zo’n 3 uur naar New York, daar weer ongeveer 2,5 uur wachten en dan weer 7,5 uur naar Brussel. En dan nog zo’n uur, anderhalf uur naar Limburg…… Heerlijk!
100
Bij het plaatsten van het vorige bericht zag ik dat het alweer ons 99e bericht was, en dat maakt dit bericht nummer 100!!! Ik had toen we verhuisden en begonnen met deze website nooit gedacht dat we zoveel zouden schrijven in zo’n korte tijd. Maar op de een of andere manier komt er telkens wel weer iets voorbij waarvan we denken ‘oh, dat moeten we ook even op de site zetten’. En zo zitten we nu na 10 maanden al aan de 100 berichten…..
We hebben trouwens best een aardige groep trouwe lezers, gemiddeld hebben we zo’n 35-40 bezoekers per dag. Mocht je willen weten waar ze allemaal vandaan komen dan kun je op het kaartje klikken rechts op de pagina.
Ook is het altijd weer leuk om te zien dat iemand op de site is geweest en ook iets schrijft. Er zijn in al die maanden maar liefst 217 berichten achter gelaten. Hierbij moeten we de volgende 2 personen wel even apart noemen: Gerty, staat op nummer 1 met maar liefst 53 comments en Hilde staat op de 2e plek met maar liefst 17 comments. Dames super!!
Baaldag…
Maandag zouden Els (m’n vriendin uit NL) en ik beide naar New York vliegen en elkaar treffen op Newark Airport. De vluchten hadden we al in oktober geboekt, we verheugden ons er ontzettend veel op en waren er helemaal klaar voor. Dit waren we eigenlijk al weken, wat zeg ik al maanden…. We spraken elkaar een aantal keer per week op Skype en dan ging ’t zo’n beetje de hele tijd over New York. Telkens waren er weer nieuwe adresjes en ideeën van waar we naar toe moesten. We konden er met gemak een maand vertoeven, zoveel hadden we te doen. We hadden allebei een goede deal qua vlucht en we hadden een hotelletje voor een mooi prijsje om de hoek bij Times Square…
Het zat er al een aantal dagen aan te komen, maar we gingen er eigenlijk nog steeds vanuit dat het wel goed zou komen. Maar helaas, de vlucht van Els werd vanochtend gecancelled vanwege die enorme stofwolk uit IJsland. Balen dus!!
Uiteindelijk zijn we zo’n beetje de hele dag bezig geweest met allerlei scenario’s te bedenken voor hoe we toch deze week naar New York zouden gaan. Els zou later komen en ik zou mijn terugvlucht verzetten. Alleen dat moest dan vandaag gebeuren, Els zou het geld van haar vlucht wel terugkrijgen maar ik niet. Mijn vlucht zou tenslotte gewoon gaan… geen vuiltje aan de lucht.
Het boeken van een nieuwe vlucht voor komende week is niet gelukt, het is gewoonweg niet mogelijk. Er valt of niets te kiezen of de prijzen zijn zo belachelijk hoog, dat gaat nergens meer over.
En nu…. nu moeten we nog een paar maanden wachten…. We hebben nieuwe vluchten geboekt voor eind augustus…… Het hotel moeten we wel nog zoeken dat was niet meer beschikbaar. Dus als iemand nog iets leuks (en betaalbaars weet), ideeën zijn welkom!
Fotografie 2
Vorige week dinsdag was de eerste les van Fotografie 2. Het zijn telkens blokken van 9 weken en het loopt tot Fotografie 4. In Fotografie 1 was het vooral heel technisch, uitleg over hoe de camera werkt, diafragma, shutterspeed, witbalansen, iedere week behandelde ze iets anders.
In Fotografie 2 krijgen we opdrachten. Voor de eerste opdracht moesten we foto’s maken rondom het huis, oftewel ‘in your own backyard’. Het moesten 36 foto’s zijn, we mochten niets deleten, niets bewerken en alles moest geprint worden en meegenomen worden. Bij het maken van de foto’s moesten we spelen met diepte en witbalansen. Heel leuk maar ook heel spannend.
Gisteravond nam iedereen z’n eerste foto’s mee naar de klas. Ook moesten we witboard meenemen als achtergrond, zo kon de lerares de foto’s ook goed laten zien aan iedereen. We moesten allemaal 8 foto’s kiezen en neerleggen zodat iedereen ze kon bekijken. Heel leuk om te zien wat iedereen ervan gemaakt had. Daarna liep de lerares ze per leerling door en gaf commentaar. En m’n oordeel, ze vond m’n foto’s erg goed….. Pffff, ik was wel een beetje zenuwachtig moet ik eerlijk zeggen…. Maar ik was erg blij dat ‘t goed was en ik ben best wel trots op mezelf!
Dit is een van de foto’s, de rest van de foto’s staat bij Pictures.
Lincoln’s Symphony Orchestra
Gisteravond zijn we naar het Lied Center geweest. Daar speelde het Lincol’s Symphony Orchestra 3 pianoconcerten van Schumann, Chopin en Liszt. Ik wist niet wat ik ervan moest verwachten, en Symphony Orkest in Lincoln. Het was zeer goed. Onze zitplaatsen waren iets minder, Yvette kon de piano amper zien omdat vanaf de tweede rij het podium erg hoog bleek. Het geluid was echter geweldig. Soms hoorde ik de dirigent (’Directeur’ genoemd in Limburg) mee-neurieën. De blazers waren geweldig. En de pianisten, tjsa wat moet je daarvan zeggen. Het blijft mooi om virtuozen live te zien werken (ik moet mijn directe collega’s toch eens vragen hoe zij dat ervaren!).
Magnifiek!
Dutch Club
Een tijdje geleden heb ik via internet een Dutch Club gevonden in Omaha. Na contact met degene die dit allemaal een beetje regelt, Jos, ben ik erbij gezet op de lijst en afgelopen woensdag was de eerste borrel sinds lange tijd. Jos had geregeld dat we bij Dario’s terecht konden, een leuke Frans-Belgisch Brasserie.
Ik had van te voren ook Joep en Pam op de hoogte gebracht en ook zij vonden het leuk om hier naar toe te gaan. Pam en ik zijn samen naar Omaha gereden en Joep & Valerie hebben we daar getroffen. Pascal redde het jammer genoeg niet om op tijd naar huis te komen. Volgende keer moet hij mee!!
Het is een klein groepje Nederlanders, de meesten hebben een Amerikaanse partner. Leuk om te horen hoe iedereen in Nebraska terecht is gekomen en wat de ervaringen zijn. Wat ik ook erg leuk vond was dat een aantal partners wel degelijk de moeite doen om wat Nederlands te spreken, hoe moeilijk ’t ook is. Een van de dames had zelfs een heel mooi Nederlands ABN accent, dat lukt mij niet eens…..
En aangezien er nu een aantal Lincolnaren bij zijn gekomen heeft Jos de club naam gewijzigd naar Omaha-Lincoln Dutch Club.
Het was in ieder geval een erg gezellige avond en zeker voor herhaling vatbaar!!
Lake of the Ozarks
Uiteindelijk konden we rond 17.15 vertrekken…. De auto was gemaakt en het geluid was weg. We waren blij dat ’t erop zat en konden gaan. We moesten nog zo’n 4,5 uur rijden en dit viel allemaal wel mee. Het lange rijden hier in de US begint te wennen, al weet ik niet of dat zo’n goed teken is, maar ’t is zo.
Onderweg zijn we even gestopt om wat boodschappen te doen zodat we ’s avonds niet hoefden te gaan uit eten. Het Lake of the Ozarks bleek erg toeristisch. Dit werd duidelijk toen we steeds dichter in de buurt kwamen van het meer. Langs de weg stonden veel grote reclameborden. En ook aan de verlichting op het meer was te zien hoe druk het was… We hadden van te voren wel gezien dat er een aantal resorts liggen, maar meer is zo groot dus we dachten er ook niet verder bij na. Nou, rondom het meer is zo’n beetje alles volgebouwd. En in de dorpen erom heen is alles gericht op het toerisme, van onbeperkte (vr)eettenten, souvenirwinkeltjes tot kleine pretparkjes voor de kids, een grote poppenkast.
 |
 |
 |
||
We hadden een studio gereserveerd bij Point Randal Resort. Niets fancy, maar schoon en een mooie ligging aan het water, prima dus. We kregen zelfs nog $ 10 korting omdat het paasweekend was, en het was al spotgoedkoop…. Ook kregen we van de eigenaren van het resort een aantal boekjes en plattegronden met wat er in de buurt te doen was. We hadden zelfs internetverbinding, maar alleen als de voordeur open was en de laptop op het hoekje van het bed stond. Het was in ieder geval genoeg om even te Skypen en Florence te feliciteren met haar verjaardag!!
Zaterdag zijn we na het ontbijt eerst naar het Ha Ha Tonka State Park gereden. Een park met een ‘oude’ ruïne van een kasteel, nou ja oud…. Het is natuurlijk niet te vergelijken met de oude ruines in Europa. Maar het was een mooi park met een mooie wandeling. De amerikanen die je hier ziet wandelen hebben ook bijna allemaal een flesje water bij zich. Allemaal om uitdroging te voorkomen, ze gaan toevallig wel misschien een half uur wandelen….. Na even naar het kasteel te zijn gewandeld zijn we naar Lake of the Ozarks State Park gegaan. Een groot park waar ook mooi gewandeld kan worden, het was heerlijk weer dus hebben we hier lekker een aantal uur rondgelopen.
Na de twee wandelingen zijn we weer even wat te eten gaan halen en hebben we bij het resort lekker aan het water gezeten.
Zondag na het ontbijt hebben we de boel weer ingepakt en zijn we rustig naar huis gereden. Uiteindelijk zijn we er niet zo lang geweest maar de temperatuur was heerlijk, zo’n 20-25 0C, en we hadden vakantie!
Met panne in Emporia
Tja, we zouden alleen in Emporia overnachten en ’s ochtends naar Lake of the Ozarks rijden, maar dit is uiteindelijk anders verlopen. Mijn auto, de Equinox, maakte al een aantal weken een ander geluid achter en op zich viel het wel mee, moest ik nog eens naar laten kijken, maar nu we zoveel autoweg hebben gereden werd het toch erger.
Dus we waren in Wichita even bij een Chevrolet dealer gestopt om hier naar te laten luisteren. Hij dacht dat het de aandrijving achter was en omdat het al na 17.00 uur was, en ze toch niets meer konden doen, besloten we toch naar Emporia te rijden. Daar lag tenslotte ook een dealer waar we dan ’s ochtends even naar toe konden.
We waren er vanochtend om 07.30 uur, we waren de eersten, de technicians waren nog niet binnen. De auto werd nagekeken en het bleek de lager van het achterwiel kapot te zijn en dit moest vervangen worden. Het onderdeel hadden ze niet op voorraad maar kon er rond 14.30 uur zijn, daarna nog een uurtje monteren en we konden weer weg.
Het is nu 16.30 uur en het onderdeel is er nog steeds niet……………. grrrrrr….. We zitten dus al de hele dag vast hier in dit dorp. We konden even een auto lenen, de goorste bak die je je kunt voorstellen, en we zijn even naar de Mall gereden. Deze was zo triest dat we maar zijn doorgereden naar Starbucks en daar zo’n beetje de hele dag hebben gezeten. Pascal wat gewerkt, ik wat gelezen en veel thee gedronken….
Nu blijkt uiteindelijk dat het zo lang heeft geduurd omdat ze het onderdeel eerst waren vergeten in de vrachtwagen te doen en vervolgens met een andere vracht op het verkeerde adres hebben geleverd. Wat een kuikens…….ben benieuwd hoe laat we hier weg kunnen, en dan moeten we nog zo’n 4,5 uur rijden, joepie!
